Althans, wie de adviezen in het Oranjeboekje EK 2012 precieus en strikt navolgt, die keert met minder problemen terug dan op de heenreis. Oekraïne en Polen zijn de ideale afkickcentra, gezien de zware straffen die rusten op in NL onschuldige vergrijpen als een jointje roken, een biertje op straat, of een snelle HIV/Aids-gerelateerde cash-wip met een plaatselijke schone. En probeer ook niet de stoere Bob te spelen, met een doorgezopen vriend naast je: ook al verboten! Speels wordt aangeduid dat Charkow (in het boekje is het ineens Charkiv), de speelhaven van Oranje, zo corrupt is als de pest. Maar waag het niet om het bijvoorbeeld met de politie op een akkoordje te gooien!

Wat niet in dit sponsorboekje wordt vermeld, is dat zowel Oekraïne als Polen een dubbele moraal kennen. Het 0- en 0.2 promille-regime in Oekraïne en Polen zijn een lachertje, evenals het absoluut verbod op alcoholconsumptie in het openbaar. Nergens is er zoveel openbaar dronkenschap als juist in deze landen, lopen zoveel alcoholisten kenbaar en vrij rond en is het biertje tot in het openbaar vervoer een geaccepteerd verschijnsel. Nergens anders in de EU kun je het met de politie makkelijker op een akkoordje gooien. En ook nergens anders is de prostitutie zo wijd verbreid als juist in dit EK-duo. Parkeerplaatsen langs de doorgaande wegen zijn gekende afwerkplekken en in de binnensteden zijn een paar woorden vreemde taal voldoende om de aandacht van willige en bloedmooie zzp’ers te trekken.

Gelukkig meldt het boekje wel nog – met enige omwegen – dat een portie stevige condooms in de reisbagage een must is voor eenieder, die de reis aanvaardt richting het Mekka van sexuele uitwassen. Want één ding moet gezegd: in Polen en Oekraïne sterft het van de bloedmooie, uitdagend geklede en euro-willige meiden. Dus weest allen sterk en vecht tegen deze verleidingen.

De facade van de Oost-Europese Biblebelt is er een van stringente regels, die achter de coulissen grandioos worden overtreden. Het is de hypocrisie ten top. Het zero-tolerance beleid in beide landen moet verbloemen dat de dagelijkse werkelijkheid een heel andere is. Namelijk dat corruptie en willekeur een gevaarlijke mix vormen van enerzijds achteloos gedogen en anderzijds rigoureus ingrijpen. Enfin, men is gewaarschuwd.

Michel Platini heeft na al zijn reprimandes richting beide organiserende landen nog steeds geen reden om opgelucht adem te halen. De nieuw verrezen stadions in beide landen mogen dan hun pracht en praal tentoonspreiden; eromheen en de wegen er naartoe zijn niet zelden rampzalig.

Speelstad Poznan verkeert al maanden in het stadium van grootstedelijke bouwput. De gemeente is er pas de laatste maanden achtergekomen dat er wel wat verbeteringen mochten komen aan de toegangswegen naar het stadion. De bewoners hebben dat geweten. Ineens werden overal tramrails opgebroken, veranderden straten in bouwputten en werd de Tomtom radeloos van de vele omleidingsroutes, voorzover er überhaupt routes worden aangegeven. Krap een maand voor de start is het niet waarschijnlijk dat alle wegwerkers en versperringen uit het stadsbeeld zijn verdwenen.

Het stadion in Poznan, thuishonk van de club Lech Poznan, heeft al een aantal malen de vuurdoop ondergaan met hoog-risicowedstrijden in de Poolse competitie. Uitermate slechte generales, want ineens lag de hele wijk (waar ik woon) plat, gingen alle verkeerslichten op oranje en trachtte een forse politiemacht vergeefs het verkeer in goede banen te leiden. Alsof zich zojuist een lokale ramp had voorgedaan. Colonnes van overvalwagens die zich met gillende sirenes door door het verkeersinfarct wurmden. Het bleef nog lang onrustig die avond.

Premier Donald Tusk stelde de internationale gemeenschap gerust met de mededeling dat 80 procent de bouw- en wegwerkzaamheden zijn afgerond. Klinkt beter dan het is. Zo is de enige doorgaande verbinding van Duitsland naar Oekraïne (provinciale weg) maar voor de helft omgetoverd tot een snelweg. Tussen Frankfurt/Oder en iets voorbij Poznan is de A2 wat het belooft. Daarna vanaf Lodz één rijstrook voor beide richtingen op een route die zich richting Warschau kronkelt. Failliete bouwmaatschappijen en stakende onderaannemers presenteren de EK-gangers een route die tot langgerekte files gaat leiden. Zeker als de Polen ook nog eens ernst maken met de tijdelijke herinvoering van grenscontroles.

Platini belooft ons, alle krakkemikkigheden ten spijt, een ‘geweldig voetbalfeest‘ in beide landen. We moeten het eerst zien, dan geloven. Oranjegangers met hoge verwachtingen doen er goed aan deze aflevering van Tegenlicht even tot zich te nemen.

De per post verstuurde vuurwerkpakketten (bedoeld voor professioneel gebruik) komen nu vooral uit Polen en bevatten soms knallers die de kracht hebben van een handgranaat. Vuurwerkexpert bij TNO Ed de Jong spreekt van ‘rijdende bompakketten‘.

Verzending van zulke plofpakketten is binnen Polen blijkbaar toegestaan, want ik kom hier verschillende websites tegen, die verzending per post openlijk aanbieden. Een enkele stelt wel dat levering aan het buitenland niet mogelijk is, maar er blijven voldoende adressen over waar dit geen probleem is.

Blijkens recente berichten  gaat het niet om enkele incidenten, maar wordt inmiddels massaal ingekocht per post. Politiekorpsen houden hun hart vast en niet zonder reden. Politie-eenheden in de regio’s Hollands Midden en Haaglanden hebben de afgelopen weken al ruim drie ton vuurwerk Polen in beslag genomen.

De nieuwe smokkelroute per postpakket vormt ook een reëel gevaar voor de distributiecentra van postpakketten Het vuurwerk dat wordt besteld kan volgens hem al ontploffen door een harde klap of als het pakket in een distributiecentrum op een lopende band klem komt te zitten tussen andere pakketjes, zo stellen experts.

De Poolse autoriteiten en postbedrijven laten vooralsnog niet van zich horen. Men mag verwachten dat – ook omwille van de eigen veiligheid – maatregelen worden genomen om deze letterlijk explosieve situatie in te dammen. Een verscherpte controle hier in de distributiecentra bijvoorbeeld, in ieder geval in de komende weken.  Nog beter zou het zijn als men hier een algeheel verbod zou instellen op het verschepen van vuurwerk per ‘gewoon’ postpakket.

Het ligt ook voor de hand dat Nederland bij de Poolse autoriteiten aanklopt, om deze smokkelroute per internet en postpakket aan te pakken. In ieder geval voor de komende weken.

Update: Er zijn sterke vermoedens dat het Nederlandse transportbedrijf GLS ( General Logistics Systems BV) het merendeel van de plofpakketten naar Nederland vervoert. GLS heeft een dochteronderneming in Polen. Over de kwestie zullen in de Tweede Kamer schriftelijke vragen worden gesteld aan het kabinet, zo meldde het SP-Kamerlid Sharon Gesthuizen gisteren in PowNews.

Persoonlijk geef ik weinig om voetbal, behalve als Johan Derksen er knorrig over spreekt. Maar de confrontatie tussen beide landen wil ik voetbals-gewijs niet missen. Hier in Polen zijn ze gek van voetbal, dus ik zal het live kunnen meemaken. TV-geluid uit en het commentaar van radio 1 als live-stream via internet.

Veel Polen kiezen overigens hun favoriete café, om aldaar de wedstrijd mee te maken. En als Nederlander heb je bij deze confrontaties hier alleen maar lotgenoten, in dit geval. Want ze hebben hier een nog grotere bloedhekel aan de Duitsers, dan in velen in  Nederland. En niet alleen als het om voetbal gaat. Maar dat terzijde.

Mijn belangstelling gaat eigenlijk meer uit naar de wijze waarop deze confrontaties verlopen, zonder vooraf partij te kiezen. Dat heeft waarschijnlijk alles te maken met mijn roots, die in beide landen liggen. Met een Nederlandse vader en een Duitse moeder ben ik waarlijk van Dietschen bloed. Toegegeven, in ’88 ging ik ook dronken en juichend de straat op, toen die Mannschaft eindelijk werd verslagen. Maar nadien heb ik het chauvinisme laten varen.

Vanavond kijk ik als Nederduitser naar de wedstrijd en vooral naar de wijze waarop beide elftallen op het veld tekeer gaan. In positief opzicht dan. Ik hoop op een aantrekkelijk en fair potje voetbal, waarbij het vriendschappelijke van de wedstrijd door 22 spelers en 2 trainers wordt uitgedragen. En waar de commentatoren op Radio 1 objectief verslag doen van het verloop van de wedstrijd. Dat zou op zich al winst zijn, ongeacht de uitslag.

Update: Het duitse tabloid Bild is op oorlogspad: “Holland, heute seid ihr dran!”

Of De Bie het echt meende of al de spot met zijn benoeming bedreef, toen hij op de radio zei: “Zo’n kans krijg je maar één keer en die grijp ik met beide handen aan”. Het klonk echter welgemeend. Terug naar het persbericht: “Met een selecte groep van twintig masterstudenten gaat De Bie onderzoek doen naar Vroege Satire (Don Quichot, Gullivers Reizen, Lof der Zotheid enz.) en Hedendaagse Satire (op radio en tv, in de kranten en op internet). Daarnaast zullen ze gaan werken aan de opzet van een satirisch internetmagazine, gevuld met werk van de deelnemers”.

Die mededeling roept tal van vragen op. Hoe wordt die ‘ selecte groep van twintig masterstudenten’ samengesteld? Op basis van hun wetenschappelijk bewezen vermogens tot het analyseren en bedrijven van statire? Onderzoek naar ‘vroege satire’en ‘hedendaagse satire’? Wat valt er dan te onderzoeken – anders dan ‘zoek de verschillen’ – aan een kunstvorm, die al uit en te na beschreven is in de literatuur door de eeuwen heen?

De ‘opzet van een satirisch internetmagazine’ waar de studenten zelf de satire moeten gaan toepassen, is al helemaal te ridicuul voor woorden. Gaan ze in Tilburg opnieuw het blog-wiel uitvinden, als de blogosfeer al niet vergeven is van de satire (studendenblogs als Propria Cures en Ad Valvas incluis)? En dan dit: het is totale onzin om via masterclasses studenten tot satire aan te zetten.  Satire is een pastiche van parodie, ironie, karikaturen en sarcasme. Dat is learning by doing en vooral ook het spelen met (beeld)taal.

En als je dan toch zonodig masterclasses satire wil verzorgen, nodig dan de makers van De Speld, Koefnoen of Neonletters uit, om studenten warm te maken voor het metier ‘satircus’. Ik heb Wim die Bie hoog zitten, maar niet als actief satiricus van deze tijd. Het is een beetje zoals een pianist, die al tien jaar geen toets meer heeft aangeraakt, uitnodigen een masterclass Chopin te verzorgen. Na Bieslog (begin 2010 gestopt) startte De Bie nog Wimdebie.nl, maar ook daar is het stilgevallen.

Afijn, De Bie’s gast-hoogleraarschap duurt maar enkele maanden in 2012. Misschien steekt de voormalig meester-satiricus er zelf ook wat van op en vindt hij als ‘krasse knar’ nieuwe inspiratie om zich in dit tijdsgewricht te manifesteren als hedendaagse beoefenaar van het metier.

Maar soms betrap ik me erop dat ik een obsessieve uitstap doe naar een andere verkenning van de vrouwelijkheid om mij heen. En dat heeft dan toch te maken met iets wat mij hogelijk verbaast in het Poolse stadsleven, in casu het uitgaansleven: high, higher and highest heels.

Laat ik vooropstellen dat ik weinig op heb met schoen- of voetfetisjisme. Integendeel, het interesseert mij nauwelijks hoe vrouwen er zoolsgewijs bijlopen. Of hoe naakt het leer de voet omsluit. Vrolijk gekleurde teennagels vind ik wel aardig, maar meer ook niet.

Maar gisteravond ging er toch een vleug van obsessie door mij heen, geen idee waarom. Ik begaf mij richting Lyzard King, een fors bemeten pijpenla in hartje Poznan. Een van de weinige pubs, waar excellente rock en blues wordt gedraaid en live ten beste gebracht. Die avond was er weer een bandje die op het podium bij de ingang fors tekeer ging met drie scheurende gitaren, een wat troebel keyboard en een retestrakke drummer.

Alle ramen van Lyzard King waren open, want lekker weertje en het terras tegenover het trottoir deelde aldus gulzig mee in de aangename herrie. Gelukkig wist de band het aantal decibellen te overstemmen van twee aangrenzende lokalen, waar de pompende dj-disco-house-whatever naar buiten gilde. Binnen is het daar schouder aan schouder zweten op een dansvloer, waar het vrouwelijk deel een competitie houdt om zo schaars mogelijk gekleed te gaan. Ongekend populair onder de populatie onder de dertig en ze betalen er ook nog entree voor. Rare gasten die Polen.

Temeer omdat de live muziek next door totaal gratis is en de drank normaal geprijsd is. Maar goed, terug naar de naaldhakken.

Vanaf het terras werden mijn ogen als vanzelf getrokken naar het passerende voetvolk, in het bijzonder naar het schoeisel van het ronddartelend vrouwelijk deel. Ik overdrijf niet als ik stel dat 90 procent gehakt is en dat meer dan 50 procent voorzien is van flinterdunne naaldhakken, en 25 procent ook nog voorzien van enkele centimeters opgehoogde zolen. Mijn ruwe schatting is dat het begon met vijf centimeter, oplopend naar 15 centimeter. Wat mij boeide was het feit dat zelfs de moedigste steltloopsters zich staande en lopende wisten te houden op het plaveisel van kinderkopjes. Één verkeerde stap en je zit toch muurvast in de voeg.

Wat de reden is van deze rage, dan wel wetmatigheid voor het dragen van hoge hakken. Ik dacht eerst dat de modale Poolse – nogal klein van stuk – haar geringe lengte wat wilde ophogen, om zo het lengteverschil met de modale Pool enigszins te compenseren. Maar mijn verkenningen die avond wezen die theorie van de hand. Want ook vrouwen met bovenmodale lengte bleken dezelfde habitus te hebben. Zodanig zelfs dat ze ver boven hun vriendjes/partners uitrezen. What the fuck are they doing?, dacht ik hardop tegenover mijn vriendin.

Ze wist me als Poolse snel uit de brand te helpen: ‘Polish men find high heels very sexy, you know’. En dat geldt ook voor extreem nauwsluitende jeans, dan wel extreem korte rokjes/jurkjes en diep uitgesneden decolletés, die tenminste de helft van de borsten blootleggen. Plus de onvermijdelijke bling bling op de handtasjes.

Is dit geheel een lust voor het oog? Als je geil bent, wellicht. Maar vanuit de esthetiek bezien, zag ik toch meer een overmaat aan potsierlijk exhibitionisme. Het heeft er alle schijn van dat vrouwen hier elkaar proberen af te troeven in kleding en vooral de afwezigheid daarvan. En alle vrouwelijke vormen dienen daarbij expliciet te worden getoond. Poolse mannen houden namelijk van geprononceerde borsten en strakke benen/billen en hevig opgemaakte tronies.

Op mij komt het allemaal nogal hoerig over. En na zo’n 500 passerende meiden vanuit de ooghoeken te hebben aanschouwd, ging die pracht en praal me tegenstaan. Alleen de naaldhakken bleven boeien. Vooral de ongelooflijk grote variatie in designs. Als er tien dezelfde droegen, was het veel. Niet zo verwonderlijk, want het sterft in deze stad werkelijk van de schoenwinkels.

Op basis van mijn observaties heb ik nu een nieuwe theorie onderhanden. Namelijk dat de hoogte van de hakken omgekeerd evenredig is aan de intelligentie en sociale ontwikkeling van de draagster. Volstrekt onbewezen, maar met het karige onderzoeksmateriaal durf ik die uitdaging wel aan. In Lyzard King trof ik slechts een hooggehakte minderheid aan. Mijn vriendin draagt voorts meestal plat schoeisel, met af een toe een uitstapje naar drie centimeter hakjeshoogte. Goddank.

Frans Weerts is journalist in onruste en probeert manhaftig de Poolse cultuur te doorgronden, zonder overigens de taal, passief dan wel actief, machtig te zijn. Zie hier het waarom

Eerder gepubliceerd op Frontaal Naakt

Het was ervan af te horen. Lana Del Rey kwam met inderhaast opgeplakte kunstwimpers totaal niet uit de verf met een song, die anders zo mooi klinkt in alle eenvoud. Ook de warming up bij DWDD, waar ze wel het hele lied ten gehore brengt, lukte het Lana niet echt de magie op te wekken van voordien. Pure studio-stress? Te nerveus als beginnend artiest? In een uitverkocht Paradiso was het donderdag wel raak.

Hier eerst het lied, live gezongen met echte kloten. Daarna het slappe aftreksel  in de vrijdag-uitzending van DWDD. Oordeel zelf.

En dan hier de lauwe DWDD-versie tijdens de warming up:

Vandaag draait de horeca op volle toeren, is er altijd nog wel een buurtsuper open. Maar zde shopping malls – in de regel zeven dag per week open – zijn vandaag even geen doelwit van gratis voorverwarmde familie-uitjes. En op straat, buiten het stadshart van Poznan  gerekend, is het een opvallend dooie boel. De kleine middenstand, veelal bedreven uit stalletjes aan de straat, houdt de deuren gesloten. De economie ligt deze dag dus even even helemaal platIs er er dan helemaal niks te beleven? Nou, er zijn wel wat demonstraties of marsen in den lande vandaag. Maar om nou bij 5 graden in de buitenlucht te gaan kijken naar een horde voorbij-marcherende keurkorpsen van leger en politie, burgers en bestuur….niet mijn ding.

Zeker niet na het lezen van dit bericht, waarin wordt gemeld dat in Warschau de zaak weleens uit de hand zou kunnen lopen. De Amerikaanse ambassade heeft haar burgers in de stad gewezen op het risico van rellen en geweld bij de veertig aangemelde demonstraties. Maar beter wegblijven daar, luid het devies.

De feestdag in in vorige jaren ook al aangegrepen door utra-rechtse nationalistische groeperingen als  Młodzież Wszechpolska en Obóz Narodowo-Radykalny, om de confrontatie te zoeken met linkse en anti-fascistische groepen, die zelfs uit Duitsland worden ingevlogen. Om drie uur begint officieel het ‘feest’ in de hoofdstad, waar de autoriteiten nu al hun hart vasthouden voor een golf van gewelddadigheden en vandalisme.

11-11-’11, een dag in Zuid-Nederland carnavalshuwelijken, in Keulen weer het ‘helau!’ klinkt en een tsunami van carnavalszittingen wordt ingeluid, is het hier onafhankelijksdag. Maar geen sprake van uitbundige feestelijkheden. Een vlaggetjesdag met wat lokale rellen. Voor de rest gewoon een ontzettend dooie boel.

Update: Ja hoor, het is weer flink matten geblazen in Warschau. Volg de gebeurtenissen hier LIVE

Om een lang verhaal kort te maken. Ik ben in in de stad Poznan beland omwille van pure liefde en het feit dat mijn Poolse partner totaal niet van zins was richting Nederland te komen. En dan doe je wat je geest je ingeeft. In mijn geval was het het resoluut besluit om dan maar oostwaarts te verhuizen. Zeg maar de omgekeerde richting die de meeste geliefden maken. Tot zover de introductie en ik kom er vast nog wel op terug.

Nu even maar de werkelijkheid van alledag. Tenslotte woon en werk ik overwegend hier – zonder overigens de taal te beheersen – dus ik kan nu echt wel meepraten van wat ik hier zoal om me heen zie. En dat zijn toch vooral enorme hoeveelheden vrouwelijk schoon. Als je uit Nederland verhuist naar een land dat toch bepaald niet bekend staat om verfijnde smaak, nuchtere bewoners of hoge levensstandaarden.

Dat dacht ik dus ook, toen ik mijn eerste bezoeken naar hier geleidde. Ik dacht een land aan te treffen dat nog in een post-communistisch keurslijf gevat zat. Een grijs gebied met grijze mensen en grijze gebouwen. Deels is dat nog wel zo in plattelandsgebieden, waar nog wordt gestookt met kolen, de wegen vol gaten zitten en de huizen en flatgebouwen er troosteloos uitzien.

Maar hoe anders is het in de grote steden, zoals Poznan. Moderne steden, met moderne infrastructuur en moderne leefgebieden. En vooral ook: moderne mensen. In een stad als deze herinnert vrijwel niets meer aan het oostblok-imago. En dan komt ik weer terug op mijn thema: de vrouwelijke schoonheid. Zelden heb ik zo vaak mijn ogen het vrouwelijk schoon zien volgen als hier. Ik kijk werkelijk mijn ogen uit.

Niet omdat ik erop uit ben, maar ik kan die pracht en praal simpelweg niet negeren. Het is naar Nederlandse maatstaven toch min of meer een cultuurschok om te zien hoe vrouwen zich hier door het straatbeeld bewegen. Ik was in Nederland gewend aan casual dressing. Vrouwen bewegen zich in Nederland voornamelijk gekleed in lekker zittend spul. Maar hoe anders is het hier.

Hier is het van top tot teen helemaal uitgedacht tot in de finesses. Vrouwen van jong tot middelbaar besteden zichtbaar veel aandacht aan hun voorkomen. Dat geldt voor de make-up, voor de teint en de coupe van de haardracht. Dat geldt voor de kleding, waar lage decolletés, korte rokjes en stelthakken meer regel dan uitzondering zijn. En dat geldt ook voor alle andere attributen als handtasjes, oorbellen en wat dies meer zij. Veel om hen heen glimt en glanst, op het kitscherige af. In de klederdracht staat bloot voorop, vooral bij diegenen die het moois kunnen tonen. Het accent ligt op de borsten en de benen. En dat gebeurt niet alleen in zomerse temperaturen. Ook in de winter blijven de decolletés zeer laag en wordt het kortgerokte gecombineerd met panties of leggings. Ik heb het meegemaakt dat ik in winterjas rillend door de straten liep, terwijl meiden vrolijk in hun topjes en shortpants richting disco gingen.

Het vrouwelijk schoon staat hier in dit land op de eerste plaats. Wat overigens niet wil zeggen dat de Poolse vrouw vrijgevochten is. Integendeel. Geheel tegen de verwachting in heerst er een preutsheid, die alomtegenwoordig is. Waag het niet om een lekker stuk, die haar borsten rijkelijk laat opwellen uit een krap en laag uitgesneden T-shirt, een blik te gunnen. En al zeker niet als vriendlief in de buurt is. Want het vrouwelijk schoon is hier alom aanwezig in alle pracht en praal, maar je mag het eigenlijk niet zien. En al helemaal geen expliciete complimenten over uitdelen. Zucht…

(Eerder gepubliceerd op Frontaal Naakt)