Een vriendschappelijke wedstrijd tussen beide voetbalnaties, die elkaar vanavond in Hamburg treffen, is een illusie. Het debacle van ’74 blijft vooral in de Nederlandse hoofden rondspoken. De overwinning van ’88 ten spijt.

Persoonlijk geef ik weinig om voetbal, behalve als Johan Derksen er knorrig over spreekt. Maar de confrontatie tussen beide landen wil ik voetbals-gewijs niet missen. Hier in Polen zijn ze gek van voetbal, dus ik zal het live kunnen meemaken. TV-geluid uit en het commentaar van radio 1 als live-stream via internet.

Veel Polen kiezen overigens hun favoriete café, om aldaar de wedstrijd mee te maken. En als Nederlander heb je bij deze confrontaties hier alleen maar lotgenoten, in dit geval. Want ze hebben hier een nog grotere bloedhekel aan de Duitsers, dan in velen in  Nederland. En niet alleen als het om voetbal gaat. Maar dat terzijde.

Mijn belangstelling gaat eigenlijk meer uit naar de wijze waarop deze confrontaties verlopen, zonder vooraf partij te kiezen. Dat heeft waarschijnlijk alles te maken met mijn roots, die in beide landen liggen. Met een Nederlandse vader en een Duitse moeder ben ik waarlijk van Dietschen bloed. Toegegeven, in ’88 ging ik ook dronken en juichend de straat op, toen die Mannschaft eindelijk werd verslagen. Maar nadien heb ik het chauvinisme laten varen.

Vanavond kijk ik als Nederduitser naar de wedstrijd en vooral naar de wijze waarop beide elftallen op het veld tekeer gaan. In positief opzicht dan. Ik hoop op een aantrekkelijk en fair potje voetbal, waarbij het vriendschappelijke van de wedstrijd door 22 spelers en 2 trainers wordt uitgedragen. En waar de commentatoren op Radio 1 objectief verslag doen van het verloop van de wedstrijd. Dat zou op zich al winst zijn, ongeacht de uitslag.

Update: Het duitse tabloid Bild is op oorlogspad: “Holland, heute seid ihr dran!”